نگاهی به انتخابات سندیکای بیمه‌گران

ناصر کاشانی
۸:۴۹ - ۱۳۹۸/۵/۸کد خبر: ۲۵۳۰۶۴
با تصویب اساسنامه جدید سندیکای بیمه‌گران درشورای عالی بیمه، حالا دیگر اعضای این سندیکا می‌توانند انتخابات معوق خود را برگزار کنند. انتخاباتی که برگزار نشدنش در روزهای اخیر مبنای حرف و حدیث‌های فراوان شد و برخی را گله مند از اینکه تعویق چهار ماهه و بعد از آن تمدید سه ماهه این وقفه در انتخاب دبیر جدید به سود عده‌ای و در تضاد با منافع صنعت است.

به گزارش بنکر (Banker)، با اساسنامه جدید اما همه در انتظار جلسه پیشِ روی شورای عمومی‌اند و نامزدها و برنامه‌هایی که قرار است به قولی سندیکای بیمه‌گران ایران را از رکود و انفعالی که دچارش شده خارج کنند. مطالبه‌ای که حالا صدای مدعیانی خارج از صنعت بیمه را نیز به گوش می‌رساند و این دقیقاً نقطه شروعی برای پرسش‌هایی از کارکرد و ماهیت تشکیلات منسجم و مستقلی به نام سندیکا و اعضای آن است.

سندیکایی که برخلاف اتحادیه‌های صنفی عمل کرده و سود اقتصادی اعضا را از مسیر منافع مشترک در فضای آزاد رقابتی دنبال می‌کند. اما منافعی که اکنون در این صنعت، شرکت‌های بیمه دنبال می‌کنند تا چه حد در تضاد با یکدیگر قرار گرفته است. شاهد آن هستیم که اقبال برخی مدیران عامل منتقد به وضع فعلی را به سوی رویکردهایی نه از جنس مطالبه‌گری و پویایی بلکه برآمده از نگاهی که قرار است سندیکا را تبدیل به حیات خلوتی از منافع جناحی و دیدگاه‌های برآمده از مدیریت دولتی در کنترل بخش خصوصی سازد، سوق داده است؟

تسریع در اجرای انتخابات سندیکا خواسته‌ای قانونی، صریح و بحق از سوی اعضاست اما جست‌وجوی رونق و بازیافتن دورانی طلایی برای این سندیکا از همراهی با مدیرانی که حتی یک روز هم در بخش خصوصی فعالیت نکرده‌اند و شناختی از منافع بنگاه‌های غیردولتی و چالش‌های بی‌شمار آن ندارند آیا گامی رو به بهبود و در مسیر تحول سندیکاست؟ آیا این تکیه معتمدانه بر مدیرانی با سبقه صرفا دولتی و البته انتصابی در صنعت بیمه با عملکردی که نتایج و آثارش همچنان بر بدنه صنعت و برخی شرکت‌ها هویداست در تضاد با مبانی تفکر انتقادی برای خروج از وضع موجود نیست؟

تضارب آرا و جریان حاصل از آن، دستاورد بزرگی در جهت ساماندهی در مسیر بلوغ و کارایی است اما این نگاه معنایش آن نیست که به سرمایه‌های انسانی و تجربه‌های مفید موجود پشت کرد و روی خوش به مدیرانی گشودکه روزگاری نه چندان دور، فرمایشی واز قضا اتفاقی و انتصابی ازبیرون به بدنه این صنعت تزریق و پس از آن جدا شدند!

سهل انگاری خواهد بود اگر چشم امید به تحرک و رونق در سندیکا و بخش خصوصی را در مدیری تمام قد دولتی داشته باشیم.

امروز صنعت بیمه بیش از آنکه از نداشتن دبیری کاردان بر مسند سندیکایش در رنج باشد از فقدان باور و عدم شناخت از ظرفیت‌هایش در خسران است. لطمه اصلی از نبود اجماع برای تعیین فرد (که حاصل اختلاف سلیقه‌هاست) نبوده بلکه نبود وقوف و سازگاری بر چیستی سندیکایی است که معلوم نیست قرار است تا کجا و برای چه کسانی برش داشته باشد. سندیکایی که محفل فکری طیف‌های مختلف مدیران است اما عدم اعتماد به میراث و بضاعت درون صنعت، آنها را دست به دامن افرادی کند که احتمال آن می‌رود که سندیکای شان را هم تبدیل به سازمانی دولتی، کارگزاری حزبی و خواستگاهی جناحی کند.

قابلیت‌های ارتباطی و قدرت چانه‌زنی دبیر آینده در تعامل با پیکره صنعت، نهادهای حاکمیتی وبدنه دولتی دغدغه‌ای است که بیم آن می‌رود برخی را از اشراف این فرد بر نیازها، چالش‌ها و اقتضائات این صنعت غافل کند و این خطای بینشی را منجر شود که «حضور فرد قرار است به سندیکای صنعت بیمه قدرت و اهمیت دهد،» حال آنکه سندیکا، اهمیت و نیرویش در گرو همگرایی منافع و تلاش جمعی برای تحقق آن است.

این نوشتار قصد آن ندارد که به جانبداری از شخصی خاصی یا طیف ویژه‌ای در درون یا خارج از صنعت بیمه بپردازد اما باور دارد بخش بزرگی از ایرادات و انتقادات راهمچنان باید در ساختار ومناسبات صنعت بیمه، سندیکا، مراکز قدرت و تصمیم‌گیری جست‌وجو کرد اما در هر حال انتخاب پیش رو در سندیکای بیمه‌گران ایران باید گامی رو به جلو برای صنعت بیمه باشد و اگر بناست در این صنعت تحولی رخ دهد این دگرگونی نمی‌تواند از اندیشه مدیرانی دولتی با نشانه‌گیری‌های جناحی و سیاسی محقق شود.

باید پذیرفت دیدگاه‌های کنترل گرا نمی‌تواند به نفع و در جهت سودآوری درشرکت‌های بیمه عمل کند، این صنعت با تمام بضاعت (به زعم برخی) محدودش، دارد مدیرانی را که کارآزموده و صاحب تجربه‌اند و می‌توانند منشأ تغییراتی (هر چند اندک) داخل صنعت و تحولاتی (هر چند محدود) در مناسبات بیرونی آن شوند، فقط باید به دور از حب و بغض، عاری از ظن و گمان به آنها اعتماد کرد و با حسن رأی به ایشان اعتماد داد که وارد میدان شوند چرا که سندیکای بیمه‌گران قرار است مشکلات شرکت‌های بیمه را و نه دغدغه جناحی را دنبال کند و محلی است برای اجماع و تحقق منافع گروهی و نه مصالح اشخاص. خالی ماندن میدان و انفعال این مدیران، عرصه را به روی دیگران نمی‌گشاید بلکه عرصه را بر آینده این صنعت تنگ و تار خواهد کرد.


خبرهای مرتبط:



» ارسال نظر
نام:
آدرس ایمیل:
متن: *
عدد روبرو را تایپ نمایید



آخرین اخبار

آخرین فرصت بخشودگی ۱۰۰درصدی جرایم مالیاتی

فقط ۲۴ درصد کارت‌های بانکی فعالند

اعتماد مشتریان،سپرده های بانک سینا را زیاد کرد

بررسی ضریب خسارت ۱۵ شرکت بیمه‌

رشد ۴۳ درصدی سودآوری بیمه پارسیان

آمادگی بانک‌ها برای تبدیل ریال به پارسه

بانک شهر برای کودکان حساب باز می کند

آخرین نرخ طلا و سکه و بازار های مالی

دانشجویان نیازمند وام به بانک صادرات بروند

پیش‌بینی رییس اتحادیه طلا از قیمت طلا

تبلیغ ایجاد درگاه فیشینگ بانکی در تلگرام

بانک رفاه: بانک پزشکان ایرانیم

بانک سپه واحدهای تولیدی را هدف گرفت

هر طرح این بانک فقط دو شغل ایجاد کرد!

عطش خرید طلا ادامه دارد

نتیجه همه پیش بینی ها: طلا گران می شود

وصول ۹۹۸هزار فقره چک رمزدار در کشور

۹۱ سال مسئولیت اجتماعی بانک ملی

رونمایی بانک صادرات از طرح «سپهر دانش»

اخاذی از مردم با وعده بیمه ۱۰۰درصدی

۲۴۰ میلیون کارت بانکی بدون استفاده !

ارتباط تلفنی مدیران ارشد بانک ملی با مردم

طرح سپرده های ادغامی ها متفاوت است

۵ بانک وابسته بودن خود را اعلام کردند

۱۰ روز حساس برای سپرده های یکساله

۱۰ بانک قدیمی فعال جهان کدامند؟

کاهش تورم نقطه به نقطه با شیب تند

مشروح گفت‌وگوی رئیس کل بانک مرکزی با NBC

احتمالا مجلس به حذف ۴صفر رأی نمی‌دهد

نرخ تورم ۴۲.۲ درصد شد